برای بابا

مرا درک می کنی. شاید با اشاره ای کوچک، چشمکی، تکان دستی. خیالم راحت می شود. حرفهای بزرگی برای چشمهای تو دارم. زبانم که قاصر می شود، مرا درک می کنی.

این سکوت پابه پای ما، این لبخندهای بیگاه، این که هستی و هستم و دیگر هیچ.

مرا درک می کنی، که می آیی اینجا می نشینی کنارم و به فنجانی چای دعوتم می کنی. حتی اگر طاقت نگاهت را نداشته باشم.

مرا درک می کنی، که کیفت را بر می داری و می روی و منظره ام از تصویر تو هر لحظه کوچکتر پر می شود.

وقتی که هستی و نیستی. اینجا و هر کجا. وقتی که دوست می داریم و خلسه ی اعتماد تمام هوای این حوالی است.

مرا درک می کنی و این جا ماندن را دوست دارم. این سرزمین بی دغدغه آرامش را.

   + طیبه تیموری - ٩:۳٠ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۳ خرداد ۱۳۸۸