هواپیماهای بی بال

 

وضعیت مداد قرمز

سقوط آسمان را درد می کشد

 

تمام سنگرها را پناه می دادیم

بغضت بلندترین اوج ها بود

دامی برای خطر

 

فرود اضطراری دلگرمی

جامانده از سرباز جوانی

بر فراز حجله ها

ایثار تکه های تنی به خوابزدگی کودکان

 

چشمانت

آژیرهای سبزند

نقطه سر بی خطی

افتاده گوشه ی ترسهایم

نقاش-ی نا تمامی

هواپیماهای بی بال را به خانه بر می گرداند

 

 

 

 

پ ن: شعر:باز-مانده" در طربخانه

http://tarabkhaneh.vcp.ir/index.php?viewpost=e4125cmc504g

 


 

   + طیبه تیموری - ۱٠:٠٩ ‎ق.ظ ; شنبه ٢۱ خرداد ۱۳٩٠